Op oudejaarsavond 2008 hadden John Bohannon van Harvard University en twee andere onderzoekers een voorraad crackers en vijf bakjes klaargezet. In vier van die bakjes zat paté met prachtige namen als ‘mousse de canard’ en ‘pâté de campagne’. In het vijfde bakje zat hondenvoer uit blik, om precies te zijn: ‘canned turkey & chicken formula for puppies/active dogs’. Om het hondenvoer er als paté uit te laten zien, werd het in een keukenmachine fijngemalen. De onderzoekers garneerden zowel de patés als het hondenvoer met een takje peterselie.

Aan de proefpersonen, die wisten wat het doel van het onderzoek was, werd gevraagd de substantie in de bakjes te proeven en vervolgens op volgorde te zetten: de lekkerste bovenaan, de minst lekkere onderaan. Vervolgens mochten ze raden welke van de vijf het hondenvoer was. Bijna driekwart van de proefpersonen vond het hondenvoer het minst lekker. Verrassender was dat slechts drie van de achttien deelnemers het hondenvoer correct wisten aan te wijzen. Dat is niet beter dan je op basis van het toeval zou verwachten.

Dat lijkt paradoxaal: veel proefpersonen vonden het hondenvoer het minst lekker, maar dachten toch dat een andere paté het hondenvoer was. Mogelijk zijn de onderzoekers hieraan schuldig. Die hadden van tevoren gezegd dat het geen walgelijke ervaring zou worden. Daarom dachten de proefpersonen wellicht dat de slechtst smakende paté niet het hondenvoer zou zijn. De onderzoekers concluderen desalniettemin dat mensen niet in staat zijn de smaak van hondenvoer te onderscheiden van vleesproducten die wel bedoeld zijn voor menselijke consumptie. Is de paté dus op? Zet je gasten dan gerust hondenvoer voor.

J. Bohannon, R. Goldstein, A. Herschkowitsch, ‘Can people distinguish pâté from dog food?’, aawe Working Paper no. 36, april 2009.