Surendra Pradhan zette een veldje van de universiteit in de Finse stad Kuopio vol koolplanten. De eerste groep planten liet hij op natuurlijke wijze groeien, de tweede groep behandelde hij op gezette tijden met kunstmest. Voor de derde groep koos hij een minder conventionele behandeling: eens in de zoveel dagen goot Pradhan een beker menselijke urine over de grond rond de planten. Waarom urine? Omdat dat stoffen als stikstof, fosfor en kalium bevat, belangrijke ingrediënten van kunstmest. Uit eerdere studies was al gebleken dat gerst en komkommer goed gedijen op mensenplas. Toen Pradhan na negenentachtig dagen ging oogsten, bleek de kool die urine toegediend had gekregen inderdaad groter dan de kunstmestkool en de onbemeste kool. Vermoedelijk komt dat doordat de planten de voedingsstoffen uit vloeibare urine makkelijker opnemen dan die uit de kunstmestkorrels.

Zat er geen raar smaakje aan de kool? Om dat te testen maakte de onderzoeker zuurkool van alle soorten kool die hij gekweekt had. Deze legde hij voor aan een smaakpanel. Elke zuurkool scoorde goed. Acht proevers vonden de zuurkool van onbemeste kool het lekkerst, zeven kozen voor de beplaste zuurkool en vijf gaven de voorkeur aan zuurkool van kool die met kunstmest was groot geworden. Voor Pradhan reden genoeg om te beweren dat urine, vooral in de derde wereld, een prima vervanger van kunstmest kan zijn. Wacht! Nog even een waarschuwing voor je naar buiten rent om je blaas te legen in de moestuin. De urine mag niet in direct contact komen met de plant. Die zou daardoor schade kunnen oplopen. Richten op de aarde dus.

S.K. Pradhan, A.M. Nerg, et al., ‘Use of human urine fertilizer in cultivation of cabbage (Brassica oleracea) – impacts on chemical, microbial, and flavour quality’, in Journal of Agricultural and Food Chemistry 55 (2007), pp. 8657-8663