In de Annals of Emergency Medicine verscheen in 1988 een opmerkelijke ingezonden brief. Francis Fesmire van het academisch ziekenhuis in Jacksonville, Florida, berichtte over een ontmoeting met een 27-jarige man die al 72 uur lang de hik had. Bij aankomst in het hospitaal hikte hij met de indrukwekkende frequentie van dertig keer per minuut. Verder leek de man gezond.

De arts trok aan de tong van de patiënt, liet hem kokhalzen en drukte op de oogbollen. Allemaal om de op hol geslagen nervus vagus (of: zwervende zenuw) zo te stimuleren dat het gehik zou stoppen. Niets hielp. Toen herinnerde Fesmire zich dat hij eens iets gelezen had over ‘digital rectal massage’, waarbij ‘digital’ niet verwijst naar computers, maar naar een vinger. De behandeling komt simpel gezegd neer op het masseren van de anus met een langzaam ronddraaiende vinger en naar verluidt hielp dat om hartkloppingen af te remmen. Omdat die kwaal vergelijkbaar is met een hardnekkige hik, besloot Fesmire het erop te wagen. En inderdaad! Tot grote opluchting van de patiënt nam de hikfrequentie direct af en binnen dertig seconde was hij helemaal van zijn kwaal af. Toeval? Geenszins. Twee jaar later publiceerden Israëlische onderzoekers een soortgelijk geval: ook hun zestigjarige patiënt was na een ontspannende massage meteen van de klachten af.

Overigens noemde Francis Fesmire later nog een oplossing voor mensen die een niet te stoppen hik hebben: goede seks. Ook een orgasme stimuleert de nervus vagus, zo beweert de arts.

F.M. Fesmire, ‘Termination of intractable hiccups with digital rectal massage’, in Annals of Emergency Medicine 17 (1988), 8, p. 872.

M. Odeh, H. Bassan, A. Oliven, ‘Termination of Intractable Hiccups with Digital Rectal Massage’, in Journal of Internal Medicine 227 (1990), 2, pp. 145-146.